mutlu yıllar anneeeeee

bugün 6 nisan
yani annemin doğumgünü
aslında annemle babamın doğumgünü geldiğinde beni acayip üzüntüler kaplıyor
hatta babamın doğumgününde bunu yüzüne de söyledim
-ay baba ya 50 oldun belki de 20 yıl sonra olmayacaksın :S
-çok sağol bendis içimi aydınlattın,ama bende farkındayım merdivenden aşağı hızla iniyoruz
demişti
şimdi ise sıra annemde
bugün onun doğumgünü ama o şimdi hastanede babaannemi doktora götürdü
ben kendimi düşünüyorum da doğumgünüm olduğu sabahlarda,günlerde sanki hiçbir şey yapmamalıymışım gibi geliyor
çünkü ben bu gün doğdum
sözüm ona çok özeli bir şey bu!
başkalarının önemsemesi tabi ki çok güzel ama bence ilk önce kendimiz özel olduğunu hissetmeliyiz
benim canım annem bunu hissedemiyor ne yazık ki
ya benimle ya ablamla ya da babaanne,anneannelerle uğraşıyor
bence herkesin kendine ayırması gereken özel anlar olmalı
ama bu duruma el koymaya karar verdim
akşama anneme sürpriz yapacağım
kendim pasta yapmayı beceremem
hoş mutfağa gitsem annem hemen gelir ne yapıyorsun diye
akşama daha çok var bakalım :)
bu arada blog seninde çok yakından takip ettiğin gibi sınava 5 gün bir şeycik kaldı
her ne kadar sakinim desemde olamıyorum işte gastritim tavan yapıyor bu aralar
ne olacak bilmiyorum
bana şans dilemeye devam edin :)



NOT: fotoğraftaki kişiler soldan sağa doğru ablam,annem ve de beeennnnn :) yıl 1993 :)

sabah sabah ne yapacağını bilemeyen bendis

saat şu an itibariyle 07.38 okula gitmek için hazırlandım çünkü eskişehire gittiğim için olmadığım bi adet din kültürü sınavım var :)
sabah sabah blogu açıp bana yazı yazdıran şey ise: duygu
evet blog barıştık
supergirl,mavişapkalı kız ya da duygum burdan sana sesleniyorum sen cidden manyaksın :)
olayı sınav stresine bağlayıp üstünü örtüyoruz
umarım bundan sonra böyle bir şeyi ikimizde yaşamayız
neyse ben gideyim artık iyi haftalar :)

zaman

bundan tam 1 yıl önce istanbul'daydık
anadolu öğretmen lisesi olarak
gezi başta hüzünlü başlamıştı ama devamı güzeldi
küsler barışmıştı,kırgınlıklar çözülmeye başlamıştı
bol bol gezmiştik
bol bol da gülmüştük
şimdi bakıyorum da
4 nisandan 4 nisana ne kadar çok şey geçmiş,değişmiş
ama bu geçen zamanda biz büyümüşüz
o çok uzun gelen ''''biiiiiiiiiiiiiiiiiiiiir'''' yıl çok çabuk geçmiş
o kadar çabuk geçmiş ki sınava bi haftadan az kalmış
bakalım bu son haftada da neler olacak,neler değişecek?
eğer ben heyecandan ölmezsem size neler hissettiğimi günü gününe aktaracağım bana şans dileyin =)

yorgun

hayatta bir şeyleri kaybettikten sonra hep daha iyisi olacak diye umut verirdim kendime
trip yapmadığım için benden soğuyan eski sevgilim geldikçe aklıma bundan sonra trip yaparım olur biter,böylece hiç üzülmem diye düşünüyordum
ya da yanlış anlaşıldığım,'yine' sürekli fedakarlıklar yaptığım ama hep yanlış anlaşıldığım için biten arkadaşlıklarımı düşündükçe bundan sonra herkese inanmam,güvenmem böylece daha çok mutlu olurum diye seviniyordum
ama artık bütün umutlarım tükendi
çünkü ben asla böyle biri olamayacağım
felsefe öğretmenimizin de dediği gibi
bu benim yapımda yok
bi çırpıda söyleyiverdi her şeyi:
-sen asla trip atamayacaksın bendis,sen hep insanlara güveniceksin ve hep de üzülüceksin,çünkü senin insanlara bakış açın bu,istesende öyle olamasazsın çünkü bendis çünkü BU SENİN DOĞANDA YOK
3 gündür bana söylenen bu sözleri düşünüyorum evet gerçekten yok
ben ömrüm boyunca üzüleceğim bu böyle
insanların hep korktukları şeyler başına gelirmiş
hayatım boyunca hep anlayışsız olmaktan korktum,içim olumsuz düşünmek için delirse de (ki biz buna fesatlık diyoruz) ben yinede hep olumlu düşünmeye çalıştım
peki ne oldu?
çok çok anlayışsız oldum
hep bencil olmaktan korktum
kendimden önce başkalarını düşünmeye çalıştım ki kabul ediyorum çoğu zamanda kullanıldım ama bunu görmemeye çalıştım
sonuç?
çok çok bencil oldum
insanlara kendimi anlatmaktan yoruldum
kendimi kötü tanıtmamak için elimden geleni yaptım her zaman
fesattım,bencil de olabilirim ama bunu bastırmaya çalıştım
her insan gibi bencil oldum
benden de bu kadar be blog,istemiyorum artık -beni yanlış anladın,ben öyle demek istemedim
ile başlayan cümlelerden bıktım artık
ben böyleyim
yanlış anlaşılıyorum
artık kendimi ifade edemiyorum
ben ne kadar uğraşsam da insanlar zaten beni kötü biliyor
ben kendimi bilsem yeter değil mi?
kendimi biliyorum,ben kötü değilim ne işe yarıyor?
ben gerçekten kötü biri olmamak için uğraşıyorum
çabalıyorum
ama bazen verilen çabalar da görülmüyor
öyle olsun
beni artık kötü bilin,
çünkü doğamı değiştirmeye karar verdim
umarım başarabilirim!

insan düşünmeyeceğim diye zorladığı şeyleri niye hep düşünür ki?
düşünmek niye bu kadar kötü
düşünceler niye insanlara zarar veriyor
neden sürekli ben üzülüyorum?
neden davranışlarımı sorgulayan,vicdan azabı çeken,bir şeyler yapmaktan yorulan benim?
gerçekten çok sıkıldım
etrafımdakilerden,sınavlardan,her gün 5 kez geçtiğim yollardan,kendimden sıkıldım
artık lisenin bittiğini,bi dahaki yılı düşünüp avutmayacağım kendimi
olmuyor işte,benim her türlü davranışım ters tepiyor
bıktım artık
bilmem kaç gün defa bu yollardan geçeceğim ve sonra da defolup gideceğim
size 100binlik şehirde bensiz mutluluklar

-ciğim
duygu
sırada başka var mı?
bekliyorum iyi oluyor böyle sırayla alıştıra alıştıra az kaldı hadi

nisaaaaaan 1

herkese bağırarak söylemek istiyorum
bendis artık aptal olmayacaaaaaaaak,yuppi!!!! =)