bugün dersanenin son günüydü
daha doğrusu derslerle ilgili kısmı bitti,bundan sonra sadece denemeler için gideceğim
şaka gibi ya sadece 22 gün kaldı
dersanenin ilk gününü daha gün gibi hatırlıyorum oysaki
herkese karşı tepkiliydim salak gibi kimi cezalandırıyorsam
ama bugün ciddi anlamda üzüldüm
herkesle resim falan çekildim gözlerim doldu ayrılırken :)

mümkünse bir daha bunu yaşamıyım yani haftaiçi olma kısmını
zaten üniversiteye gitmeme gibi bir durumum yok önemli olan gideceğim bölüm ve şehir
düşünmeden edemiyorum eylül ayında acaba hangi şehirde olacağım diye
gece yattığımda sürekli puan ve net hesaplaması yapıyorum
şu dersten şu kadar net yapsam şu bininci olurum falan diye
türkiye'nin geneli önemli değil zaten önemli olan benim ne yapacağım
itiraf edeyim arada bu tür gerizekalıca düşüncelere kapılıyorum
tabi süresi birkaç dakikayı aşmıyor allah'tan

son zamanlarda yaptığım denemelerle kendime olan güvenim biraz daha arttı
umarım 22 boyunca bu güven azalmaz daha da artar
önemli olan 18 ve 25 haziran
aslında her şey rahat olmaktaymış bunun hep farkındaydım ama bu kadar önemli olduğunu bu sene ciddi anlamda daha iyi anladım

bunlara rağmen aklımı kurcalayan bir kaç tane daha konu var
ama bunlara girmek istemiyorum
sanırım bunları yazmak yerine unutmam gerekiyor
bu gecelik benden bu kadar iyi geceler :)

son günlerde anlıyorum ki ben gerçekten allah'ın sevgili kullarından biriyim
ama kişi ben olunca ısrarla anlamamaya çalışıyorum
olayın özünü anlatmayacağım
sadece içimi az da olsa rahatlatmak için yazıyorum
istediğim buradaki son zamanlarımı iyi geçirmekti ama kısa sürede acı gerçekle karşılaştım
sanırım bende bir şey var
kimilerinde şeytan tüyü vardır insanları çeker
bende de bir başka tüy var anladığım kadarıyla insanları benden uzaklaştırıyor
bunu nasıl önleyeceğim ya da önlenir mi bilemiyorum
bu durum nasıl yaptı bilmiyorum ama derslere daha çok asılmamı sağladı
benim ailen şehir değişikliğine ihtiyacım var
gitmem lazım buradan
son zamanlarımı iyi geçiremeyeceğimi anladım
olsun ben yine de allah'ın sevgili kuluyum

bir yerlerden başlamak lazım artık
ne somurtmakla bir yerlere varılabilir ne de ah vah'la
uzun zamandır içinde bulunduğum depresif halden çıkıyorum
şu ayda kar bile yağsa artık umrumda değil
günlük yazmaktan sıkıldığım zamanlar bile oldu çünkü günden güne değişen tek şey yediğim yemekler ve gördüğüm konulardı
dünyada ya da abartmıyım türkiye'de sınava 2.kez hazırlanan ilk kişi değilim sonda olmayacağım
üzülüyorum 9 ayımı boşu boşuna harcadım
üzülüyorum çevremdekilere terör estirdim
bu sınavı takmayacağım anlamına gelmez tabi son 1 ay dişimi sıkıp kurtulacağım çok az kaldı
sonra hayatımda nelerin değiştiğini hep beraber göreceğiz

yenilik istiyorum diye delirdiğim zamanlar oldu
aslında yenilik yapak da benim elimde
neden çevremdekilere bir fırsat vermediğimi anlayamadım
olan geçen zamanıma oldu
geçen zamanda sanırım en çok televizyonla beraberdim
kendime yeni bir takıntı da buldum diyebilirim
şimdi onunla yatıp onunla kalkıyorum
 kendisi the vampire diaries oyuncusu olup gönlümü fethetmiş bir afettir
bkz : ian somerhalder
kendisini seviyoruz ve seda sayan misali kokulu öpücük gönderiyoruz
hayatımda olan tek yeniliği de sizle paylaştıktan sonra ben derslerime geri dönüyorum (şikayet yok,şikayet yok)

NOT : karın kaslarının hastasıyız

yeniden merhaba :)

şu an çok şaşkınım
ben blogların artık kapandığını bundan sonra da girilemeyeceğini sanıyordum ta ki bugün D. ile görüşene kadar
kendimi çok cahil gibi hissettim ama artık mutlu son bloguma kavuştum

girmeyeli neredeyse 2 ay olmuş ve bu 2 ayda psikolojikman bi sürü şey yaşadım diyebilirim
en önemlisi sınava girdim
çıktıktan sonraki duygularımı şuan bile tam anlatamıyorum galiba unutmmak istiyorum o anı
birde şifre,kopya olayları var buna yine hiç girmek istemiyorum
heralde bu kadar cümleden sonra 'süper geçti ' diye bir şey söylememi beklemiyorsunuz
bende sizi kırmayayım geçen yıla göre oldukça kötü
en korkutuğum şeylerden biri başarısız olmak, geçen yıl aldığım puanı ve dereceyi alamamak
beynimde bunlarla ilgili o kadar saçma sapan cümleler kuruyorum ki eminim beyin hücrelerim bile bu durumdan sıkıldı
ama durduramıyorum kendimi o içimdeki fesat bendis susmuyor
bu durumu ben seçtim evet biliyorum
üzülerek söylüyorum ki köpek gibi pişmanım
neyse bu kadar zaman sonra bloga girebilmişken kötü şeylerden bahsetmek istemiyorum

ne olursa olsun umutluyum
her sabah yataktan kalkarken bu gün güzel şeyler olacak diye geçiriyorum içimden
havalar düzelmiş olsa da canım yine de dışarı da gezmek istemiyor
bu bile benim açımdan iyi bir gelişme
sadece 2 aycık daha dişimi sıkmalıyım
sonra her şeye yeniden başlayacağım her anlamda
kendimi geliştireceğim ve en önemlisi ilerde pişman olmayacağım kararlar almayı öğreneceğim
bugünlük benden bu kadar sevgili blogum
hazırsız yakalandığım için anlatacaklarım birbirine giriyor en yakın zamanda görüşmek üzere
iyi ki tekrardan geldin hayatıma :)

şimdiye kadar çok film izleyen bi insan değildim
40 yılın başında eğer canım çok sıkılırsa hadi bi film izleyim diyenlerdenim
ama bu sene resmen kendimi aştım tabi bu biraz ablamın sayesinde
yarı yıl tatilinde günde en az 2 film izleyerek film kültürümü az da olsa arttırdığımı düşünüyorum
gelelim 83.oscar ödüllerine
çok film izleyince kendimi bir şey sandım heralde sabah hemen 8de internete girip kimler ne ödülü almış diye bakmaya karar verdim
bakalım benimle aynı fikirdeler mi diye çok zevkliyim ya :)

en iyi film The King's Speech yani Zoraki Kral seçilmiş
bence o kadar iyi bir film değildi
tamam Colin Firth iyi oynamış ama bu kadar ödül alacak kadar güzel olduğunu düşünmüyorum
sadece tek bir konu üzerine uyarlanmış zaten filmin ilk 5 dakikasından sonra insan sonunu tahmin edebiliyor
yani bana sorsalardı (evet ısrarla kendimi bir şey zannediyorum) en iyi film Inception derdim
en azından insan sonunda ne olacağını merak ediyor hep bir heyecan,sürükleyici bir filmdi
tabi zevkler tartışılmaz

en iyi erkek oyuncu olarak da 127 Hours filmindeki oyunculuğuyla James Franco olmalıydı
bu film de ayrıca en iyi film dalında da Inception'la yarışabilirdi
o derece beğenmiştim yani

Black Swan ve Natalie Portman' a ise diyecek bir şeyim yok
bende aynı fikirdeydim,gerçekten insanı derinden etkileyen bir oyunculuk sergilemiş
insan izlerken 'ben olsam bende aynı şeyi yapardım' diye geçiriyor içinden
diğer ödüller de bana göre yerli yerinde
bu yazıdan hiç haberleri olmayacak olsalar da yine de ödül alanları tebrik etmek istiyorum
Bendis ile Oscar ödüllerini tartıştınız
Hıncal Uluç gibi oldum evet ben çok zevkliyim her şeyi ben biliyorum

not : şaka yaptım :)

bu pazar günlerini oldum olası sevmiyorum heralde bundan sonra da sevemem
ne kadar sıkıcı bir gün
her yer kapalı,herkes evinde tatilmiş böyle tatil mi olur ?
tabi bana göre bu böyle
pazar günlerini sevmememin bir başka nedeni de sınavların hep bugün olması
oks,lgs,öss,ygs,lys,kpss cart curt hepsi pazar günü oluyor
tam 4 hafta sonra da ben yine bugün sınava giriyor olacağım
zaman nasıl bu kadar hızlı ve anlamsız geçiyor anlayamıyorum

dün gece buradaki nadir arkadaşlarımdan biri olan iremlerde kaldım
12 ye kadar ders çalıştık evde olsam o sıralarda bilmem kaçıncı diziyi bitirmiş olurdum heralde
zorla kendi kendimi başarısızlığa doğru sürüklüyorum
ders çalışmanın yanında bol bol da güldük
hem de saçma sapan sebeplerden sanırım ikimizin de sinirleri bozuldu
iğde yiyoruz irem başka bir tabak çıkarıyor sebebi de aklım karışmasınmış
çok gereksiz biliyorum ama buna 20 dakika güldük
sonuç olarak bugün kendimi daha iyi hissediyorum
belki bu iyi duygu pazar gününün sıkıcılığını bile ortadan kaldırabilir kim bilir ?

son günlerde blogu açıp açıp kapıyorum
birkaç kelimeden sonra tıkanıyorum eskiden böyle olmazdı
fark ettim ki son günlerde hiç farklı bir şey yaşamadım
her günüm birbirinin aynısı
her gece yattığımda günümün değerlendirmesini yapmayı kendime adet edindim
yaptığım iyi veya kötü şeyleri düşünüyorum çoğu zaman kendime kızıyorum,telkinler veriyorum vs.

okulu çok özledim
sağ olsun çok hareketli bi okulumuz vardı her gün muhakkak bir olay olurdu
sabah yoklama yapmayı,arkadaşları yok yazdırmamak için söylediğim türlü yalanları,her sabah görmekten mutluluk duyduğum arkadaşlarımı o kadar çok özledim ki
bir de şimdiye bakıyorum
sınıfı yargılamayı bıraktım artık,hepsi de iyi insanlar aslında onlar da enaz benim kadar stresliler
başarısız olmaktan korkuyorlar benim gibi
hepimiz birbirimizin aynısıyız aslında
tek fark ideallerimiz
ilk sınava bir aycık bir şey kaldı,eskisi kadar korkmuyorum sadece merak ediyorum
sonum ne olacak diye,çok az kaldı bir seneye bende farklı şeyler yaşayacağım
buna canı gönülden inanıyorum
tuşlara basmaktan,acaba neyi yazsam diye düşünmekten yorulmak istiyorum
bekleyip görelim bakalım neler olacak ?